Tak, tak. Uśmiech z twarzy nie schodzi, pełna gotowość do tańca, miasto gotowe do zabawy. Londyn tańczył tak, przy muzyce Bena i Jaya do 16 maja 2003 r. Dokładnie pięć lat, kiedy chłopaki zagrali ostatnią imprezę Lazy Dog, w londyńskim klubie The End (www.endclub.com/news/index.php) kończąc historię jednej z najlepszych imprez w historii londyńskiego house. Składanki sprzedały się w tysiącach nakładów. Zresztą nie można się dziwić, po ich przesłuchaniu. Kończąc - panowie uderzyli w solowe kariery.

I tu moi drodzy, pojawia się główny wątek tej całej opowieści. Mógłbym tu jeszcze kliknąć kilka myśli na temat Doga ale chciałbym pokierować te literki bliżej w stronę nazwiska, które się tu właśnie pojawiło i na które na pewno zwróciliście swoją uwagę podczas tego naprawdę krótkiego wstępu. Nazwisko, które jest glównym sprawcą całego zamieszania - Ben Watt serce muzyczne i mózg Everything But The Girl, Lazy Dog i Buzzin Fly Records.

O tak, to on, ten chudy koleżka, który widnieje na zdjeciach EBTG u boku Tracey Thorn, wokalistki zespołu.

I to właśnie on, przez ostatni rok, umilał mi codzienne wyprawy do pracy, spacery do parku Krysztalowego Palacu (Cristal Palace), czy cotygodniowe spotkania z przyjaciółmi w moim małym słodkim ogrodku.
O nim pragnę pisać, w jego historię chcę się tutaj zatopić. Bo jest głęboka i szeroka jak muzyka, którą chcę Wam tutaj zagrać.
Lazy Dog to przedsmak tego, co Ben zaczął robić z housem, jak się w niego wbił, wtopił i najzwyczajniej dobrze bawił, jaką obrał drogę, gdzie popłynął, gdzie się zatrzymał, gdzie odleciał....