STREFA FUNK Funk tworzy bardzo wyraźny i charakterystyczny klimat, poprzez mocno zaakcentowane basowe riffy i linie basu. Wyrósł on ze środowiska wytwórni płytowej Motown, dzięki temu na czele gatunku znaleźli się tacy basiści, jak James Jamerson. Do innych znaczących gitarzystów basowych gatunku zaliczani są również Bootsy Collins, Bernard Edwards, George Porter, Jr., Louis Johnson i Larry Graham ze Sly & the Family Stone.

Podobnie jak w muzyce rodem z Motown, utwory funkowe zbudowane są wokół linii basowej. To właśnie wspomnianemu Grahamowi przypisuje się wynalezienie techniki gry na basie zwanej "klangiem". Technika ta, polegająca na wydobywaniu niskich dźwięków mocnym uderzeniem kciuka, a wysokich – szarpnięciem palca sprawiła, że partie basu zyskały bardziej perkusyjną rytmikę, co stało się charakterystycznym elementem funku. Wielu z najbardziej znanych i cenionych instrumentalistów funkowych ma jazzowe korzenie, tak jak puzonista Fred Wesley czy saksofonista Maceo Parker, obaj znani ze współpracy z Jamesem Brownem, George'em Clintonem czy Prince'em.

Funk wykorzystywał te same powiększone akordy co bebop, czyli takie, jak akordy molowe z dołożonymi siódemkami i jedenastkami czy siódemki oparte na dominancie ze zmienionymi dziewiątkami. Jednak w przeciwieństwie do bebopu, w którym prym wiodły oszałamiające i skomplikowane przejścia akordowe, funk odszedł od tego typu kompozycji na rzecz improwizacji wokół jednego akordu, z rozbudowaną i wyraźną rytmiką.

Akordy używane w muzyce funk zwykle wykorzystują skalę dorycką lub miksolidyjską, w przeciwieństwie do durowej lub naturalnej molowej tonacji, których najczęściej używa się w muzyce rozrywkowej. Linie melodyczne powstawały poprzez łączenie wspomnianych skal ze skalą bluesową. W latach 70. zaczęto łączyć funk z jazzem, co dało nowy podgatunek zwany jazz-funk, który można usłyszeć w utworach Milesa Davisa i Herbie Hancocka z lat 70.

W zespołach grających muzykę funk, gitarzyści często używają efektu wah-wah, a styl ich gry jest bardzo rytmiczny, a osiągają to między innymi przez częste tłumienie dźwięków. Gitarzysta Ernie Isley z The Isley Brothers i Eddie Hazel z Funkadelic byli pod znacznym wpływem nieziemskich solowych improwizacji Jimiego Hendrixa. Eddie Hazel, znany ze współpracy z George'em Clintonem jest jednym z najbardziej cenionych gitarzystów solowych grających funk. Natomiast Ernie Isley był w młodości uczniem samego Hendrixa, gdy ten grał z zespołem towarzyszącym The Isley Brothers, u których chwilowo mieszkał. Jimmy Nolen i Phelps Collins są również bardzo znanymi gitarzystami rytmicznymi sceny funk, co więcej obaj współpracowali z Jamesem Brownem.
źródło - pl.wikipedia.org

Get your own player at Juno Download

powrót do poprzedniej strony